Paulina Matuszny – pedagog, magister resocjalizacji z profilaktyką społeczną, licencjat asystent osoby niepełnosprawnej, licencjat wychowania ekologicznego z etyką środowiskową na Uniwersytecie Śląskim. Aktualnie studentka studiów podyplomowych na kierunku „Edukacja i wsparcie osób z Autyzmem i Zespołem Aspergera”. Trzykrotnie pracowała jako AON na UŚ. Wielokrotnie brała również udział w wyjazdach wolontaryjnych z osobami z niepełnosprawnością. Współpracowała z wieloma organizacjami, jak m.in Agape z Krakowa, FAR. Ukończyła kurs 3 stopnia systemu języka migowego KRSS3 SJM dla pracowników służb społecznych, była wiceprzewodniczącą koła naukowego na UŚ. Współorganizowała oraz brała czynny udział w konferencjach naukowych ogólnopolskich i międzynarodowych asystentów ON. 

Dominika Dorobisz – w 2015 roku ukończyła studia na kierunku pedagogika w specjalności pedagogika społeczna i terapia pedagogiczna (studia drugiego stopnia – magisterka). Odbyła praktyki w szkole podstawowej, gimnazjum oraz w Ośrodku dla Młodzieży Uzależnionej w Częstochowie przy ul. Rejtana. Ponadto była wolontariuszką w Domu Małego Dziecka w Częstochowie oraz w Domu Dziecka w Zawierciu. W czasie studiów licencjackich przez kilka miesięcy pomagała w prowadzeniu zajęć z dzieckiem z syndromem FAS. W wolnym czasie angażowała się w organizacji Festynów Parafialnych, z których dochód przeznaczany był na sfinansowanie kolonii dla dzieci z Domu Dziecka oraz z rodzin z problemami finansowymi.

Razem z moim współlokatorem – Krzysztofem– marzec rozpoczęliśmy ambitnie i od wysokich lotów, bo od warsztatów z filmem psychologicznym w roli głównej, poprowadzonych przez Elizę. Naprawdę warto obejrzeć dokument pt. „Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham”. Wciska w fotel i/lub wywołuje ciarki na plecach…

3 marca, w ramach bonu aktywizującego, wybrałem się razem z Izą do filharmonii, na występ Kabaretu Skeczów Męczących. Panowie zaprezentowali niezwykle zabawny program
z okazji 15-lecia istnienia formacji. Ujrzeliśmy – w zdecydowanej większości – premierowe skecze. Po zakończonym show nadeszło 5 minut dla fotoreporterów – i Izie (której dziękuję za transport, bezbalkonikową asystę i miłe towarzystwo) i mnie udało się załapać na pamiątkowe zdjęcie.